Opis
Tomik wierszy Istotą jest człowiek składa się z trzech rozdziałów/przystanków. W Ziemi, Człowieku i Dysharmonii zamieszczone zostały poetyckie obrazy, opisy i dywagacje prosto z życia.
Przystanek Ziemia mógłby być idealnym miejscem dla Człowieka na czas jego wędrówki, ale czy tak jest? A jeśli nie, to dlaczego?
Przystanek Człowiek poprzez poetyckie obrazowanie zachęca do wnikliwej refleksji, a czasem spojrzenia głęboko do wnętrza istoty ludzkiej.
Przystanek Dysharmonia nawiązuje do trudnych i smutnych wydarzeń, także tych dotyczących wojny w Ukrainie, będąc w zamierzeniu kulminacją zwieńczoną wielokropkiem, po którym może nastąpić cisza wypełniona czytelniczą refleksją.
SPIS TREŚCI
Podążając za tytułem
Narodziny
Przystanek Ziemia
Jedna
Pazurem
Wybory
Epizod
W zawieszeniu
Wypominki
Taniec
Równoległy
Zasiew
List z widokiem na Mount Everest
Boski pastisz
Wysypisko
Zanim przytuli
Cyberwidma
Błyski i cienie
Cienie
Tam skarb twój
Przystanek Człowiek
Stacja XV – Życie
Na płatkach róż
Znieczulenia
Od siedmiu boleści
Bez drogowskazu
Pantomima
Podpałki
W niebo wpięta
Co łaska
Potakiwacze
Wygrana
Naga
Dzikie gęsi
Chwila pod gwiazdą
Zaułek
Anioł Róż
Matka
Spotkanie z poezją
Jedyna
Po nitce do gwiazd
Dziecinnie proste
Przystanek Dysharmonia
Krzyż
Kołysanka
Gracz
Na światowym bazarku
Bez owijki
Wszystko, co piękne
Zamknięte
Przed eksplozją
Kijowskie Anioły
Pożegnanie
Zanim kur zapieje…
W wiosennym rozgwarze
Gołębie tej wiosny
Exodus
Rozdźwięk
Skowronki
* burza przed ciszą *
Dysharmonia
Na wieki
Ekspozycja
Ostatnia baśń Szeherezady
Wilkołaki
Świat na dłoni
Podążając za tytułem
Wiersze zebrane w książce powstały w ciągu ostatnich kilku lat na podstawie przemyśleń, zdarzeń i obserwacji, które się przenikały oraz integrowały moje wieloletnie i aktualne rozważania przestrzeni dorosłego życia.
Podążając za tytułem, istotą moich poetyckich dywagacji jest człowiek. Człowiek w różnych aspektach rzeczywistości, w obliczu wyborów względem siebie i środowiska, pełen motywacji i dążeń – człowiek wyrastający z niewinnego, ufnego dziecka, dokonujący wielkich odkryć i wynalazków, wciąż bezradny, samotny, cierpiący i niezmienny wobec tkwiących w nim podstawowych mechanizmów osobowości. Człowiek zaplatający odwieczny warkocz dobra i zła jak koronę cierniową wokół osi Ziemi, dokonujący jej spustoszenia bezwiednie, a także z pełną premedytacją. Wreszcie człowiek postrzegany jako rozumny mieszkaniec, mający krótką chwilę wobec wieczności na jej spełnienie. Takim go widzę w codzienności i wyjątkowości życia, w różnych jego wcieleniach i postawach, także w obliczu śmiertelnego zagrożenia.
Nie było moim zamiarem umieszczenie człowieka w jakiejkolwiek teorii – koncepcji własnej, jako że jest on nazbyt skomplikowaną jednostką i nieustannym przedmiotem badań oraz naukowych doświadczeń, definiujących go w aspektach społecznym, biologicznym, filozoficznym i religijnym.
Powierzam czytelnikowi moje poetyckie obrazy, portrety i przemyślenia zawarte w wierszach dla kontemplacji i autorefleksji.
Wiersz Narodziny, otwierający tomik,
dedykuję wszystkim dzieciom,
to one będą kształtować przyszły świat.
Narodziny
Oto jest! Wyczekana, srebrzysta planeta!
Obco tu, wieje chłodem, dziwny dotyk i błysk.
Nowa przestrzeń rozbudza ciekawość człowieka,
magnetyzuje szeptem, instynktownie chce żyć!
Pierwszy krzyk – jak wołanie rozbitka na brzegu,
już zaciągnął powietrza odurzający haust,
stukot tętna i czkawka, ciepełko w krwiobiegu.
Witaj wielki – maleńki! Tak zaczął się Twój czas.
Jaki będzie? Zobaczysz w optyce odcieni;
wielokształtnych formacji postrzeganych spod rzęs,
nieskończoność, lecz życia na drobne nie zmienisz.
Masz za to kilka rzeczy, które nadają sens;
rozum, dobro i prawdę (pochodnych nie zliczę)…
Dziś lulaj, niech trwa karma!
For You – koncert życzeń.
Przystanek Ziemia
Jedna
Ta chwila już się nie powtórzy.
Kompletna, treścią przesiąknięta.
Coś chrzęści w pąkach, na gałęziach
mistrz ceremonii zaniemówił;
Wystarczył jeden drżący listek,
przechylił kielich jedną kroplą,
musnął bieguny od kołyski
i raz promieniem, raz szpetotą
bujał, aż blady świt oniemiał…
Dzień się urodził… Głośno krzyczał.
Pękało niebo, skrzypiała ziemia,
a gdy umierał, klękła cisza.
W chwili narodzin czas wywróżył
– ta Ziemia już się nie powtórzy.
Pazurem
Przeciąga zuchwale wzdłuż grzbietu poranka,
odłupując werniks mglistej niepewności.
Na muśniętych strunach, łka zbudzona harfa.
Intimo nagości skrywa wierzchnia warstwa?
„Requiem” żałobne, „Odę do radości”…
Jaką muzę natchnie, śmiały grzbiet poranka?
Prawdziwość poczęcia czy fałsz pozoranta
po upiornej nocy witający gości,
gdy tkliwie po burzy gra anielska harfa,
na subtelnych strunach, niby szpak Mozarta,
zdobywając względy, prezentuje popis
nieziemskim koncertem w świeżości poranka.
Jednym gra o wszystko (szpak wyśpiewał Granta,
czystą kompozycją przeszedł do historii),
Innym cisza martwa i pęknięta harfa.
Co nam zapisane na bezstronnych kartach;
pustostan, nirwana, niesława, smak glorii?
Świt drasnął pazurem po grzbiecie poranka
– niechby sól na wargach, dopóty gra harfa.
Wybory
Nie! To nie to, co myślisz, ekstrakt będzie w puencie.
Szukam w stogu bezsensu zagubionej drzazgi.
Zaszyta, wciąż uwiera, chociaż zacny płaszczyk
– czy w sednie pod otoczką – zła czy dobra więcej?
Biel – zjawisko optyczne, niewinności kolor.
W bólu rodzi się piękno (chcąc naturze wierzyć).
Pozór, bardziej klarowny, łatwiej ból uśmierzyć
niż drzazgę w stogu siana podzielić na czworo.
– Czy znajdując, odtajnię przewrotność prawd wielu?
Skąd pewność absolutna w słuszności optyki?
Dobro zmienia się czasem w fatalne trofeum,
„wilcze łyko” podsuwa, mieniąc panaceum
zło zaszyte w iluzję, jak sztylet ukryty
w podszewce altruisty na drodze do celu.
Wydawnictwo Sorus,
DM Sorus sp. z o.o.,
Bóżnicza 15/6,
60-643 Poznań,
Poland,
sorus@sorus.pl,
tel. +48 61 653 01 43
Jagoda Buch –
Różne aspekty ludzkiego życia.
“Istotą jest człowiek” to zbiór poetycki odsłaniający różnorodne oblicza ludzkiego życia, odzwierciedlający jego głębię oraz niepewności, stawiający refleksje i pytania dotyczące sensu istnienia. Autorka przedstawia czytelnikowi serię wierszy, które artystycznie wyrażają zawiłość ludzkiej natury, społecznej i duchowej kondycji oraz nasze relacje z otaczającym nas światem. Teresa Fejfer mistrzowsko ukazuje zarówno piękno, jak i trudności naszego życia, zapraszając czytelnika na emocjonalną podróż przez wiersze pełne mądrości, głębi i humanizmu. Jej poezja jest niczym rzeźbione kamienie, nasycone emocjami, metaforami i głębokimi refleksjami, które posiadają wyjątkową siłę oddziaływania, potrafiąc przeniknąć do najskrytszych zakamarków ludzkiej duszy.
Już w pierwszym wierszu zatytułowanym “Narodziny” Teresa Fejfer ukazuje tajemniczy i fascynujący moment przyjścia na świat. Zastosowanie metafory planety i przestrzeni symbolizuje nowe doświadczenia, ciekawość i tęsknotę do życia. W całej książce autorka używa efektownych obrazów, które zachęcają do głębszych refleksji nad treścią wierszy.
W wielu utworach pojawiają się odniesienia do religijnych i metafizycznych tematów, co wskazuje na pragnienie zrozumienia głębszych prawd i sensu bytu. Autorka w wyrafinowany sposób łączy pojęcia duchowe z codziennym życiem, czyniąc z tego zbioru refleksyjne i bogate doświadczenie czytelnicze.
Wiersze “Przystanek Ziemia” i “Zasiew” ukazują ciężar moralny, który spoczywa na człowieku. Autorka podkreśla, że ludzie mają zdolność wyboru i wolnej woli, ale zarazem ponoszą odpowiedzialność za swoje czyny i decyzje. Motyw wyrównywania rachunków z przeszłością oraz odradzania się podkreśla ideę ciągłego rozwoju i ewolucji wewnętrznej.
W trzecim rozdziale “Przystanek Dysharmonia” autorka doskonale oddaje atmosferę konfliktów, zła i napięcia, które panują w świecie. Mocne i obrazowe słowa pozwalają nam zrozumieć, że świat nie zawsze jest idealny, ale w tym chaosie można znaleźć również piękno.
W wierszu “Kołysanka” Teresa Fejfer ukazuje swoje umiejętności malowania obrazów pełnych spokoju i poezji. Jej metaforyczne opisy natury i wszechświata zachwycają i inspirują do refleksji nad pięknem otaczającego nas świata.
Wiersze takie jak “Gołębie tej wiosny” lub “Rozdźwięk” skupiają się na rozterkach i pytaniach dotyczących człowieczeństwa, etyki i sensu istnienia.
Wielowymiarowość utworów umożliwia czytelnikowi różnorodne interpretacje, co jest jednym z mocnych punktów tej książki. Teresa Fejfer w swoich wierszach zwraca uwagę na naszą ludzką kondycję, podkreśla złożoność naszych emocji i konfliktów wewnętrznych, ale też zachęca do poszukiwania prawdy, dobra i piękna.
Wiersze tej poetki emanują swoistym światłem mimo poruszania tematów trudnych, jak trwoga, śmierć, samotność czy obłuda. Teresa Fejfer zręcznie porusza się między tym, co mroczne i smutne, a tym, co piękne i pełne nadziei. W swojej poezji potrafi znaleźć lśniący punkt nawet w największych cierpieniach.
Język, którym posługuje się autorka, obfituje w bogactwo i poetyzm, nadając wierszom wyjątkową atmosferę. Rymy, rytm oraz malownicze obrazy splatają się w harmonijną całość, a wykorzystywane metafory i symbolika wnoszą do treści głębszy sens i wartość.
“Istotą jest człowiek” to zbiór pięknych, silnych i głębokich wierszy, które ukazują różne aspekty ludzkiego życia, od piękna przyrody po zło i cierpienie. Teresa Fejfer udowadnia, że w swoim piórze posiada niezwykłą moc, która potrafi poruszyć czytelnika na wielu poziomach. Polecam tę książkę każdemu, kto szuka inspiracji, oryginalnych i głębokich treści oraz emocjonalnych doświadczeń poprzez poezję. Zdecydowanie pozycja warta uwagi, której treść zapada w pamięć na długo.
Małgorzata Szweda- Czerwińska –
Tomik poetycki ” Istotą jest człowiek” Teresy Fejfer to głęboki i zarazem poruszający zbiór wierszy, pełen ciekawych i wnikliwych metafor.
Wiersze wibrują znaczeniami, dając możliwość głębokiej refleksji nad kondycją człowieka we współczesnym, zabieganym i nieco chaotycznym świecie. Słowa uderzają obrazami, analizują codzienność, wręcz krzyczą. Poezja Teresy Fejfer nie jest łatwa. To wynik wnikliwej obserwacji poetki otaczającego ją świata. Świat ten widziany jest przez pryzmat społecznego chaosu, zagrożeń technologicznych i klimatycznych. Autorka daje nam do zrozumienia, że trzeba nauczyć się uśmiechać, być dla siebie, a jednocześnie dla innych zrozumieniem, szacunkiem, przyjazną dłonią, nie wrogiem, czy złością.
Pod warstwą metafor kryje się niezwykle ciekawa treść, która skłania do wielu refleksji. W czasach po pandemicznych człowiek niejednokrotnie poszukuje sensu życia. Poezja Teresy Fejfer łączy w sobie poetycki drogowskaz życiowy.
Polecam!