Opis
Kungsleden to szlak trekkingowy wytyczony przez Szwedzkie Towarzystwo Turystyczne na początku XX wieku, który prowadzi przez najpiękniejsze zakątki Laponii. Ta książka jest moją osobistą relacją z przejścia jego północnym odcinkiem, od Abisko do Nikkaluokty. Zdecydowanie jest to najbardziej malownicza trasa trekkingowa, jaką kiedykolwiek w życiu szłam; sceneria jest magiczna, a widoki zjawiskowe. Szlak ten nie wymaga super kondycji, nie ma na nim wielu stromych podejść, a pomimo to ma się wrażenie, jakby się było w samym sercu gór. Można za to naprawdę uciec od cywilizacji, bo w schroniskach na trasie nie ma ani bieżącej wody, ani prądu. Ale to jest również częścią przygody, jaką jest Kungsleden, i dlaczego warto tam pójść. Bardzo polecam.
Anna Siwek – z wykształcenia ekonomistka, z zamiłowania pisarka, podróżniczka i dziennikarka. Los rzucał ją w różne strony świata, mieszkała w Montrealu, w Hamburgu, w Londynie, a od piętnastu lat jest w Brukseli. Pisze książki obyczajowe („Znów mnie pokochaj”, „Powiedz, że mnie kochasz”, „Zakochani w Brukseli”) i reportaże z podróży („Moja przygoda z Kilimandżaro”, „Moja przygoda z Peru”, „Moja przygoda z Norwegią”) oraz artykuły podróżnicze. Publikuje również teksty w prasie polonijnej i w kwartalniku literacko-kulturalnym „LiryDram”.
Wstęp
Kungsleden to szlak trekkingowy zwany „królewskim”, wyznaczony przez Szwedzkie Towarzystwo Turystyczne (Svenska Turistföreningen – STF) na początku XX wieku. Wszystko zaczęło się już pod koniec XIX wieku, kiedy grupa studentów geologii z Uppsali założyła klub akademicki organizujący górskie wędrówki. Klub szybko przeistoczył się w Szwedzkie Towarzystwo Turystyczne (w 1885 r.), które za cel postawiło sobie promocję turystyki w szwedzkich górach. Zaczęło wyznaczać szlaki górskie, budować schroniska, organizować wyjazdy i kursy. To właśnie członkowie Svenska Turistföreningen wyznaczyli trasę Kungsleden, tzw. Królewski Szlak, która rozciąga się na dystansie 440 kilometrów, pomiędzy leżącym na północy Abisko a znajdującym się na południowy zachód od niego Hemavan. To bez wątpienia jeden z najpiękniejszych szlaków trekkingowych na świecie. W książce opisuję przejście odcinkiem północnym, od Abisko do Nikkaluokty – razem 105 kilometrów. To rejon leżący około 200 kilometrów poza kołem
polarnym i mogę z ręką na sercu powiedzieć, że jest to najbardziej malownicza trasa trekkingowa, jaką w życiu szłam. Widoki są obłędne, wręcz czarują piechurów swoim magicznym pięknem. To również trasa niewymagająca zbyt dużego wysiłku fizycznego. Nie ma wielu męczących podejść, nie trzeba wdrapywać się na strome szczyty, idzie się mniej więcej po płaskim, a ma się wrażenie, jakby się było w wysokich górach.
Nie jestem wyczynowcem-hardcorowcem-surwiwalowcem, ale zwyczajną kobietą w średnim wieku lubiącą chodzić po górach i zachwycać się widokami. Cenię sobie komfort życia codziennego, więc pod wieloma względami ta wyprawa była dla mnie wyzwaniem. Przyjęłam jednak, że brak wygód, typu ciepła woda w kranie i elektryczność, stanowi nierozerwalną część przygody, jaką jest przejście Kungsleden. Z wyprawy wróciłam pod tak dużym urokiem tej trasy, że po przyjeździe postanowiłam spisać swoje wspomnienia i wydać je w postaci książki. Mam nadzieję, że moja opowieść zachęci innych do udania się na ten Królewski Szlak, bo naprawdę warto. Każdy dzień opisuję bardzo szczegółowo, żeby oddać panujący klimat, a przy okazji podzielić się praktycznymi uwagami i spostrzeżeniami.
Zdaję sobie sprawę, że każda wędrówka jest sprawą bardzo osobistą, dlatego swoją relację (jak również relacje z innych miejsc, o których pisałam), nazwałam „Moją przygodą z Kungsleden”. Byłam tam z moimi przyjaciółmi, Moniką i jej mężem Armandem, i to Monika właśnie namówiła mnie na tę wyprawę, za co jestem jej bardzo wdzięczna. Chciałabym w tym miejscu podziękować również Eli i Julkowi Glaserom za pomoc w tłumaczeniu cytatów Daga Hammarskjölda, które to cytaty wyryte są na siedmiu kamieniach, wyznaczających na szlaku miejsca do medytacji.
Wiem, że wielu czytelników najbardziej interesują porady praktyczne, więc zamieszczam je już na początku książki.
Porady praktyczne
Kiedy jechać na Kungsleden?
Sezon letni na Kungsleden zaczyna się w drugiej połowie czerwca i trwa do końca września (uwaga, co roku zmieniają się daty otwarcia i zamknięcia szlaku, przed wyjazdem należy je sprawdzić na stronie STF: www.svenskaturistforeningen.se) i jest to jednocześnie najlepsza pora na piesze wędrówki w tej części świata. Jeśli wybierzecie się na początku lata, będziecie mieli okazję doświadczyć białych nocy (północna część szlaku leży poza kręgiem polarnym) i nasycić wzrok soczystą, wiosenną zielenią kontrastującą z białymi płachtami śniegu, który jeszcze nie wszędzie zdążył stopnieć. Może być grząsko, ale w powietrzu na pewno będzie czuć zapach budzącej się do życia ziemi. Lipiec to szczyt sezonu, jest wtedy najcieplej, ale uwaga – to też okres, w którym istnieje największe prawdopodobieństwo występowania komarów, a komary tutaj potrafią być prawdziwą zmorą. Dlatego osobiście polecam wyjazd w drugiej połowie
sierpnia lub na początku września. We wrześniu załapiecie się na równie wspaniałe jesienne kolory, choć niestety dni będą już krótsze i może być chłodniej. Można tu również przyjechać zimą, na biegówki oraz skutery śnieżne. Sezon zimowy trwa od lutego do końca kwietnia (również trzeba sprawdzić dokładne daty, ponieważ co roku się zmieniają).
Tylko zalogowani klienci, którzy kupili ten produkt mogą napisać opinię.
Wydawnictwo Sorus,
DM Sorus sp. z o.o.,
Bóżnicza 15/6,
60-643 Poznań,
Poland,
sorus@sorus.pl,
tel. +48 61 653 01 43
Opinie
Nie ma jeszcze żadnych recenzji