Czy miejsce uznane za niebezpieczne może stać się przestrzenią odkrywania – świata i samego siebie? O pasji, fascynacji strefą wykluczenia i kulisach powstania książki „Azyl. Zapiski z Czarnobyla” rozmawiamy z Tomaszem Ilnickim.
Czym zajmuje się Pan na co dzień i jak wyglądała droga do napisania tej książki?
Jestem pilotem wycieczek zagranicznych, a moją codziennością są podróże – najczęściej po Ameryce Południowej i Azji. Książka powstała z pasji, która z czasem przerodziła się w potrzebę opowiedzenia o doświadczeniach związanych ze strefą wykluczenia. Fascynacja tym miejscem była na tyle silna, że naturalnym krokiem stało się przelanie jej na papier.
Co najbardziej przyciągnęło Pana do Czarnobyla?
To nie był jeden konkretny moment, lecz raczej proces. Z każdym kolejnym pobytem odkrywałem coś nowego – miejsca, które zaskakiwały swoją ciszą, przestrzenią i nieoczywistym pięknem. To właśnie te doświadczenia sprawiały, że chciałem wracać i przyglądać się temu miejscu coraz uważniej.
O czym jest „Azyl. Zapiski z Czarnobyla”?
To książka o pasji, wolności i potrzebie odkrywania – zarówno świata, jak i samego siebie. Opowiada o miejscach, które na pierwszy rzut oka budzą lęk, a jednocześnie mogą stać się przestrzenią refleksji i zatrzymania.
Komu szczególnie poleciłby Pan tę książkę?
Każdemu, kto jest ciekawy świata i nie boi się spojrzeć poza utarte schematy. To propozycja dla osób, które chcą zobaczyć w trudnych miejscach coś więcej niż tylko zagrożenie – dostrzec również ich znaczenie i ukryte piękno.
Czy coś zmieniło Pana sposób patrzenia na strefę?
Zdecydowanie tak. Każda kolejna wizyta wnosiła nowe spojrzenie i pozwalała dostrzegać detale, które wcześniej umykały. Pisanie książki było naturalnym efektem tych doświadczeń – próbą uporządkowania tego, co przez lata się zmieniało i pogłębiało.
Które momenty zapadły Panu najbardziej w pamięć?
Szczególnie mocno zapamiętałem wspinaczki, które pozwalały spojrzeć na strefę z zupełnie innej perspektywy. Ważne były też spotkania z ludźmi – jak taniec z Aloną, który do dziś pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych wspomnień.
Jedno zdanie, którym zachęciłby Pan do sięgnięcia po książkę?
Warto ją przeczytać, aby odkryć siebie i zobaczyć piękno tam, gdzie zazwyczaj widzimy tylko strach.
